Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011




Τόσα δεσμά να με κρατάνε καλά δεμένη στη Γή και δεν τα θέλω.. αλήθεια.. δεν τα θέλω..
Και εγώ, με φωνή δυνατή να φωνάζω, να φωνάζω δυνατά και οι κραυγές να χτυπάνε σε τοίχο, να γυρνάνε πάλι σε μένα, να μου τρυπάνε τη καρδία, το μυαλό. Να ματώνω και κανείς να μην μαζεύει αυτά τα αίματα….
Αφήστε με να φύγω να λυτρωθώ, να ηρεμήσω…
Γαλήνη… μόνο αυτό ζητάω…
Τόσοι άνθρωποι γύρω μου σημαντικοί-ασήμαντοι… τι σημασία έχει; Καμία! μόνη μου είμαι με τον δικό σου πόνο και τη δικία σου σκέψη μόνο… θεέ μου! Πόσο με πονάει…
Φοβάμαι και ποτέ μου δεν έχω φοβηθεί τόσο.
Πως μπορεί ένας τόσο τρομαγμένος άνθρωπος να ζήσει;
Ο θεός να μας δίνει δύναμη…

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Σταυρώστε με! Σταυρώστε με!

Όσοι οι πιστοί προσέλθετε στο ψηφοδέλτιο! Βάλανε μακριά σακάκια, χρυσά μανικετόκουμπά, μπήκαν στην τζιπάρα και άρχισαν να ζητιανεύουν ψήφους στους καφενέδες της επαρχίας. Και πήρανε παραμάζωμα τα γυναικόπαιδα, παππούδες και γιαγιάδες (ειδικά το τελευταίο αγαπημένο θύμα). Και άρχισαν τις καλημέρες, τις χειραψίες, και τα ρουσφέτια… πολλά ρουσφέτια: θα σε πάω στο φεγγάρι, θα σε φέρω από το φεγγάρι, θα σου κάνω, θα σου ράνω και ότι βάλει ο νους σου!

Δεν θα σας κρύψω πως προεκλογικά κοντεύω να συμπληρώσω και το οικογενειακό μου δέντρο, σε κάθε συνδυασμό ξεφυτρώνει κ ένας θειος! Μα κοίτα να δεις! Και εγώ που νόμιζα πως η οικογένεια μου είναι δεν είναι δέκα άτομα!

Εκτός από το οικογενειακό δέντρο γέμισε και ο χρόνος μου με το να σκέφτομαι τι ρουσφέτι θα ζητήσω και εγώ με τη σειρά μου από τον καλύτερο ρουσφετολόγο (δουλεία βαριά, δουλεία δύσκολή). Και εκεί που είμαι έτοιμη να πιστέψω πως πήγε καλά το καρπούζι και πήρε ο άλλος τζαγκουαρ για να βγει στον διεθνή (γιατί έτσι λεμέ εδώ την εθνική οδό) κάτι με ωθεί να στραφώ και εγώ στην γεωργία μπας και δω μια τόόόόσο άσπρη μέρα!

Εγώ βέβαια, είμαι μια γνήσια αισιόδοξη ελληνοπούλα! Και είμαι αισιόδοξη και πεισματάρα και θα ελπίζω και δε σου κρύβω πως φέτος θα ψηφίσω (τόσο μαζοχισμό) !
Έτσι λοιπόν όπως θα κάνω και εγώ, έτσι να κάνετε και εσείς… σας παρακαλώ ΣΤΑΥΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ να ηρεμήσουμε!

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Καλησπέρα Άγνωστε Άναγνώστη μου!

Αποφάσισα (χωρίς ιδιαίτερη σκέψη- για να είμαι ειλικρινής) να αποκτήσω και εγώ ένα δικό μου ιστολόγιο. Ο λόγος είναι αφενός ότι βαθιά μέσα μου πιστεύω ότι έχω <<λόγο>>. Αφετέρου, βρίσκομαι σε μια περίοδο στην οποία έχω άμεση ανάγκη να μιλήσω, να γράψω, να φωνάξω, να εκφραστώ είτε με τη φωνή είτε με την –ηλεκτρονική- πένα μου! Ωστόσο, για να σου πω και τον κρυφό μου φόβο, δεν ξέρω κατά πόσο θα είμαι συνεπείς στην <<κατάθεση ψυχής>> διότι έχω και τη τάση ότι ξεκινάω με λαχτάρα στην συνέχεια να το νιώθω βαρύ στους ώμους μου σαν αγγαρεία, σαν καταναγκαστικά έργα, με αποτέλεσμά να το αφήνω στην άκρη με την (ψεύτικη) ικανοποίηση ότι εν μέρη <<Ναι! Το κατάφερα!>> τι ανόητο, τι ανώριμο (δεν πρόλαβα να ξεκινήσω το γράψιμο και άρχισε η αυτοκριτική, καλός οιωνός!).

Να σου συστηθώ άγνωστε αναγνώστη μου! Είμαι μια φοιτήτρια Ιστορίας (ακόμα), περιμένω τα τρία τελευταία μου μαθήματα για να δω αν θα έχω στα χέρια μου το πτυχίο. Το παραμύθι της φοιτητικής ζωής τελείωσε πριν ένα μήνα –(με αρκετά βίαιο τρόπο) και ήρθε ο καιρός να συγκροτήσω τις δυνάμεις μου, να βρω δραστηριότητες να γεμίσω τον τόσο κενό μου χρόνο και να αρχίσω να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου.

Ευθύνες… μια λέξη που δεν χρησιμοποιούσα και πολύ πριν λίγο καιρό. Μάλλον αυτό το είδε ο Ύψιστος και αποφάσισε να με βάλει στη θέση μου για τα καλά. Όόόχι κανείς δεν την βγάζει χαλαρά σε αυτή την ζωή τελικά, η θεία τιμωρία σε περιμένει. Αναρωτιέμαι, τιμωρία ή μήπως ευκαιρία να ξεστραβωθείς, να ανοίξεις τα μάτια σου και να πείς αυτό που δύσκολα παραδέχεσαι ΕΙΜΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ! ΕΧΩ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!

Έχω ακούσει να λένε πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, ψάχνω εδώ και κάτι μήνες τον λόγο που αρρώστησε ο πατέρας μου. Ίσως για να βιώσουμε οικογενειακός την χαρά της ανάρρωσης (μπα, ούτε αυτή η δικαιολογία μου είναι αρκετή).

Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα είδα πολλά, έζησα πολλά και ένιωσα ακόμα περισσότερα. Και τώρα βρίσκομαι εδώ, έτοιμη να με αντιμετωπίσω και να με γνωρίσω. Ξέρεις αναγνώστη μου, έχω την άποψη πως δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας μόνο με το να μιλάμε συνέχεια γι αυτόν. Τον γνωρίζουμε μέσα από πράξεις, λόγια, σκέψεις. Γι αυτό και εγώ, έχω την διάθεση να γράψω εδώ μέσα ότι μου κατέβει, με όλο τον αυθορμητισμό που με χαρακτηρίζει. Αυτά γι απόψε! Χαλάλι! Τέτοια γρήγορη εξομολόγηση δεν έχω ξανά κάνει!

Καλή σου νύχτα!